Życie po leczeniu zamkniętym: Zarządzanie uzależnieniem jako chorobą przewlekłą

Udostępnij:

Istnieje błędne przekonanie, że leczenie zaburzeń używania substancji kończy się w momencie wypisania z placówki leczniczej lub "odwyku". To fałsz. Zaburzenia związane z używaniem substancji są przewlekłą, trwającą całe życie chorobą, która musi być zarządzana, tak jak każda inna choroba przewlekła, taka jak cukrzyca, astma czy stwardnienie rozsiane. W rzeczywistości, kiedy opuszczasz leczenie stacjonarne, jest to dopiero początek.

Wychodząc z placówki leczniczej jest krytycznym okresem przejściowym, z prawdopodobieństwem długoterminowego odzysku idzie w górę wykładniczo, jeśli ktoś może pozostać trzeźwy przez rok. Z tego powodu każdy pacjent wymaga planu zarządzania chorobą, który skupia się na zaspokojeniu krótkoterminowych i długoterminowych potrzeb każdego pacjenta.

Decyzja o tym, czy ktoś jest gotowy do przejścia do opieki po zakończeniu leczenia - czy oznacza to powrót do domu, czy przeniesienie do domu spokojnej starości, domu trzeźwości lub intensywnego programu ambulatoryjnego - zależy od sytuacji klinicznej. Powtórzę, że nie ma jednego planu aftercare, który pasuje do wszystkich. Podczas leczenia zespół wspierający ocenia podejmowanie decyzji przez pacjenta, kontrolę impulsów i zdolność do negocjowania odwyku, zaangażowania rówieśników i konfliktów, aby określić kolejny poziom opieki nad pacjentem. Czynniki brane pod uwagę obejmują historię używania narkotyków i alkoholu przez daną osobę, wszelkie współwystępujące potrzeby psychiczne, psychologiczne i psychiatryczne, sytuację rodzinną oraz zdolność pacjenta do samodzielnych negocjacji. Uwzględniane są również cele pacjenta, a wszystkie te elementy informują o planie zarządzania chorobą, który pacjent, rodzina i klinicyści wspólnie tworzą - planie, który odpowiada na pytanie "Co dalej?".

Znaczenie planu działań naprawczych
Przy wypisie konieczne jest opracowanie krótkoterminowego planu działań naprawczych, który powinien zawierać:

  • Ustanowienie kręgu wsparcia. Izolacja jest istotnym czynnikiem wyzwalającym nawrót choroby. Wszyscy pacjenci muszą mieć zapewniony zakres wsparcia indywidualnego i grupowego po opuszczeniu leczenia. Badania wykazują, że połączenie programu 12 kroków lub innej spójnej grupy wsparcia, terapii indywidualnej i zaufanych bliskich stanowi różnicę w skutecznym zarządzaniu chorobą przewlekłą. Zanim pacjent opuści szpital, powinien mieć zidentyfikowany swój krąg wsparcia i ustalone pierwsze spotkania.
  • Plan leczenia, który stanowi kontynuację opieki klinicznej i medycznej. Przed zakończeniem leczenia pacjenci powinni współpracować ze swoim dostawcą w celu ustalenia planu opieki zdrowotnej na przyszłość. Może to obejmować ustalenie lekarza, psychologa i/lub pracownika socjalnego oraz innych specjalistów w zależności od potrzeb. Ważne jest, aby znaleźć dostawców, którzy zgadzają się z wykorzystywaniem przez ośrodek pobytowy praktyk i metod leczenia opartych na dowodach naukowych, w tym stosowania terapii wspomaganej lekami (MAT), takimi jak Vivitrol, Naltrexone i Suboxone. W ten sposób pacjent może płynnie przechodzić z jednego środowiska do drugiego bez żadnych zakłóceń w leczeniu.
  • Lista osób, miejsc i rzeczy, z którymi nie wolno im przebywać. Zmniejsza to pokusę ponownego popadnięcia w złe nawyki.
  • Planowanie awaryjne. Ta strategia zapobiegania nawrotom i ponownego zaangażowania określa konkretne działania, które pacjent i jego rodzina mogą podjąć w przypadku emocjonalnego lub rzeczywistego nawrotu. Każdy bez wątpienia spotka się z osobą, miejscem lub rzeczą, która może sprawić, że będzie podatny na nawrót. Wyzwalacze istnieją - czy jest to destrukcyjny członek rodziny, czy widok koktajlu w telewizji. Ale dzięki odpowiedniej strategii opracowanej przed zakończeniem leczenia, osoba może zwrócić się do zdrowych zachowań, aby rozwiązać te problemy. Ponieważ jednak uzależnienie jest chorobą przewlekłą, mogą zdarzyć się nawroty. Dlatego plan może również przygotować do natychmiastowego ponownego zaangażowania bez wstydu, jeśli dojdzie do nawrotu.

Dla osób, które dopiero rozpoczynają leczenie, bardzo ważne jest, aby pozostać w kontakcie z ludźmi i zasobami, które utrzymują ich na ścieżce zdrowienia i pomagają im szybko, kiedy następuje nawrót choroby. Caron kładzie ogromny nacisk na utrzymywanie kontaktu z pacjentami, którzy wychodzą z leczenia stacjonarnego do swoich lokalnych społeczności. Posiadanie wielu punktów kontaktowych w sieci zdrowienia może być niezwykle pomocne, zwłaszcza w wykrywaniu potencjalnego nawrotu emocjonalnego na czas, aby zapobiec rzeczywistemu nawrotowi.

Znalezienie odpowiedniego miejsca
Przy wyborze podmiotu leczniczego, który będzie wspierał wyjście z leczenia stacjonarnego, ważne jest znalezienie takiego, który jest w zgodzie ze stosowaniem przez ośrodek stacjonarny praktyk i metod leczenia opartych na dowodach naukowych, w tym MAT.

Inne czynniki, które należy rozważyć przy wyborze dostawcy usług po leczeniu obejmują:

  • Bezpieczeństwo i przystępność obiektu.
  • Jakość opieki w placówce.
  • Licencjonowanie przez państwo i akredytacja przez CARF lub Joint Commission.
  • Osiągnięcia edukacyjne personelu leczniczego to poziom magisterski i wyższy.
  • W placówce można leczyć współwystępujące problemy psychologiczne i psychiatryczne.
  • Do terapii może zostać włączona rodzina.
  • Badania przesiewowe moczu w zależności od potrzeb.

Rozpoczęcie i planowanie długoterminowe

Ludzie są szczególnie podatni na zagrożenia w pierwszych dniach i tygodniach po leczeniu stacjonarnym. Nagle wszystko, nad czym tak ciężko pracowali podczas leczenia, z teoretycznego staje się bardzo realne. Wszystko jest nowe i wszystko jest potencjalnie niebezpieczne. Podczas leczenia uczymy ludzi, czego mogą się spodziewać i pomagamy im radzić sobie w takich sytuacjach.

Pracujemy również z ludźmi, aby myśleć długoterminowo. Kamienie milowe w postaci trzech, sześciu lub dziewięciu miesięcy są wspaniałe, ale mogą być również czasem wielkiego zagrożenia dla osób w trakcie leczenia. Kiedy ludzie przekraczają te kamienie milowe, mogą popaść w samozadowolenie, a to, podobnie jak w przypadku innych chorób przewlekłych, może prowadzić do powrotu do niezdrowych nawyków. Ważne jest, aby ludzie zrozumieli te znaki ostrzegawcze, zanim całkowicie zboczą z kursu. Na przykład, jeśli osoba wie z góry, że rozpoczęcie minimalizowania potrzeby uczestniczenia w spotkaniach lub przyjmowania leków to śliski temat, może podwoić swoje wysiłki. Może to oznaczać uczestnictwo w krótkim programie mieszkaniowym lub częstsze chodzenie na terapię, aby udaremnić gimnastykę umysłową, która prowadzi do obijania się i ślizgania.

To właśnie wtedy bliscy i wsparcie kręgu stają się tak ważne. Jeśli twój bliski jest w odzysku i oni uderzyć te kamienie milowe, a ty zauważyć, że są one backsliding, to jest w porządku, aby wskazać to w sposób niekonfrontacyjny. "Jestem z ciebie dumny. Dobrze ci idzie". Ale Caron nauczył nas, że to jest chroniczne; to choroba i trzeba ją ciągle leczyć. Nie zsuwaj się."

Zaburzenia związane z używaniem substancji są chorobą przewlekłą, ale dobrą wiadomością jest to, że dobrze opracowany plan zarówno krótko-, jak i długoterminowy może pomóc w utrzymaniu dobrego samopoczucia i wyzdrowieniu przez całe życie. Ustanowienie solidnej strategii zarządzania chorobą otwiera drzwi do nieskończonych możliwości.